ιστορία

Την Παρασκευή 3ο Ιανουαρίου αφού εκκλησιαστήκαμε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωσήφ και Αγίας Φωτεινής, παρακολουθήσαμε ένα αφιέρωμα στους Τρεις Ιεράρχες προστάτες των γραμμάτων και μάθαμε πολλά…

Ας θυμηθούμε λίγα από αυτά που μας παρουσίασε το τμήμα Γ1΄…

Η γιορτή άρχισε με το απολυτίκιο των Τριών Ιεραρχών και συνέχισε με μια ακροστιχίδα για τους Τρεις Ιεράρχες:

Τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών γιορτάζει το σχολείο μας.

Ροδίζει σαν απαλό φως μπροστά μας η μορφή τους.

Ελπίδα και παρηγοριά ήτανε για την εποχή τους.

Ίδια καρδιά, ίδια ψυχή είχανε και οι τρεις τους.

Σοφία μεγάλη, ζηλευτή που τη θαύμασαν οι αιώνες.

Ιερή η προσφορά τους κι η ζωή τους μια θυσία.

Έδωσαν πλούτη και δόξα βοηθώντας τους ανθρώπους.

Ρωμαλέα η καρδιά τους σπλαχνική στον κάθε πόνο.

Αγωνίστηκαν να λάμψει μες την πίστη η αλήθεια.

Ρούφηξαν το θείο λόγο και τον κράτησαν στην καρδιά βαθιά.

Χριστιανισμό κι ελληνισμό με τη σοφία τους ενώσαν.

Ένα λαμπρό πολιτισμό με τα γραπτά τους θεμελιώσαν.

Στους μεγάλους Ιεράρχες «ευχαριστώ» θα πούμε. Η φλογερή άγια ζωή τους μας λέει να τους μιμηθούμε.

Στη συνέχεια μας μίλησαν οι μητέρες των Τριών Ιεραρχών  καθώς πριν γίνουν άγιοι και διδάσκαλοι, ήταν παιδιά.
Παιδιά που τα μεγάλωσαν μητέρες με αγάπη, προσευχή και πίστη…
Οι μητέρες των Τριών Ιεραρχών: η Εμμέλεια, μητέρα του Μεγάλου Βασιλείου∙ η Άνθουσα, μητέρα του Ιωάννη Χρυσοστόμου∙ και η Νόννα, μητέρα του Γρηγορίου του Θεολόγου.

Αγία Εμμέλεια (μητέρα Μεγάλου Βασιλείου)

«Ο Βασίλειός μου από μικρό παιδί αγαπούσε τα γράμματα και τον Θεό. Δεν χόρταινε να διαβάζει  βιβλία.
Δεν ήταν απλώς έξυπνος∙ είχε σοφία και καρδιά γεμάτη αγάπη. Θυμάμαι να με ρωτάει: “Μητέρα, πώς μπορώ να βοηθήσω τους φτωχούς;”

Και κάθε φορά που έβλεπε έναν φτωχό, στεκόταν, του μιλούσε και τον βοηθούσε.
Όταν μεγάλωσε, αφού σπούδασε στα μεγαλύτερα σχολεία, έφτιαξε τη Βασιλειάδα. Ένα καταφύγιο για φτωχούς, άρρωστους και ηλικιωμένους.
Δεν ήταν μόνο ιεράρχης αλλά και πατέρας των πονεμένων.

Σήμερα, όλη η Εκκλησία τον ονομάζει Μέγα Βασίλειο επειδή έκανε σπουδαία έργα για την εκκλησία και την κοινωνία.

Αγία Νόννα (μητέρα Γρηγορίου του Θεολόγου)

«Ο Γρηγόριός μου ήταν ήσυχος και στοχαστικός. Αγαπούσε τη σιωπή, αλλά μέσα του έκαιγε μια φλόγα.

Πολλές νύχτες τον έβλεπα να προσεύχεται κάτω απ’ τα αστέρια. Έλεγε: “Θέλω να γνωρίσω τον Θεό, όχι απλώς να μιλήσω γι’ Αυτόν.”

Με τον φίλο του, τον Βασίλειο, σπούδασαν στην Αθήνα και μίλησαν στον κόσμο για τον αληθινό Θεό. Ο γιος μου έγινε Θεολόγος, γιατί δεν μίλησε μόνο με το στόμα, αλλά και με την ψυχή.

Τώρα ξέρω: ο λόγος του έμεινε αιώνιος.»

Αγία Άνθουσα (μητέρα Ιωάννη Χρυσοστόμου)

«Ο Ιωάννης μου… Τι ψυχή είχε! Δεν μιλούσε πολύ όταν ήταν παιδί, αλλά όταν άνοιγε το στόμα του, ήταν σαν να έπαιρναν ζωή οι αλήθειες του Θεού.

Όταν έχασα τον άντρα μου, ήταν μικρός ακόμη. Κι όμως, με παρηγορούσε σαν ώριμος άνθρωπος. Μελετούσε, προσευχόταν και βοηθούσε τους φτωχούς της γειτονιάς.

Όταν έγινε κήρυκας, ο λαός τον φώναζε Χρυσόστομο – γιατί τα λόγια του ήταν σαν χρυσάφι. Δεν ήταν απλώς όμορφα∙ ήταν λόγια αλήθειας, ζωντανά, που άγγιζαν καρδιές.

Είμαι περήφανη που ο γιος μου έγινε η φωνή της Εκκλησίας.»

Έπειτα μάθαμε περισσότερα για τη ζωή και το έργο του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου από ένα σχετικό βίντεο:

 «Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η φωνή που δεν σώπασε»

Έπειτα εμφανίστηκαν τρία παιδιά με ιερατικά άμφια τα οποία παρίσταναν τους τρεις αγίους και μας είπαν:

 Άγιος Βασίλειος:

Άγιος Γρηγόριος:

 Άγιος Χρυσόστομος:

 Αγαπημένοι μας συμμαθητές, συμμαθήτριες και εκπαιδευτικοί…
Σήμερα γιορτάζουμε όλοι μας και δεν τιμούμε απλώς τρεις Αγίους.
Τιμούμε τρεις Δασκάλους. Τρεις Φωτιστές του Γένους.
Τρεις ανθρώπους που απέδειξαν ότι η παιδεία χωρίς πίστη είναι κενή,
αλλά και η πίστη χωρίς παιδεία είναι τυφλή.

Ο Μέγας Βασίλειος μας δίδαξε την αγάπη και την αλληλεγγύη.
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, τη βαθιά σκέψη, τη σιωπή και το νόημα της προσευχής.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τη δύναμη του λόγου και την αξία της δικαιοσύνης.

Σήμερα τους θυμόμαστε όχι μόνο ως Αγίους,
αλλά ως δασκάλους, παιδαγωγούς, και ανθρώπους που αγάπησαν τα παιδιά.

Το δεύτερο κομμάτι του αφιερώματος ήταν αφιερωμένο στους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας. 

Σήμερα που γιορτάζουν οι Τρεις Ιεράρχες γιορτάζεις  κι εσύ δάσκαλέ μας!

Ξετυλίχτηκε τότε μπροστά μας μια όμορφη ακροστιχίδα με το ευχαριστώ…

Εργάζεστε για εμάς με κόπο κι αγάπη. Ξεκινά η σχολική χρονιά… Τακτοποιείτε την αίθουσα.

Υπομονετικά προετοιμάζετε κάθε σας διδασκαλία με μεράκι κι αγάπη.

Χαρούμενα αλλά και με αγωνία μη συμβεί κάτι, μας συνοδεύετε σε κάθε εκδρομή.

Αγωνιάτε να σκορπίζετε γνώση κι αρετή με τα λόγια και το παράδειγμά σας.

Ρίχνεστε στον αγώνα για την γνώση και την αλήθεια, κάθε φορά που ξεσπά ζωηρή συζήτηση με απορίες.

Ιδιοτροπίες και ζωηράδες μου σας κουράζουν στο έργο σας.

Σας έχω πληγώσει τόσες φορές με τη συμπεριφορά μου αλλά

Τώρα που μου δίνεται η ευκαιρία σας ζητώ συγγνώμη και υπόσχομαι

Ώθηση να γίνει αυτή η γιορτή να γίνω καλύτερος και να προσπαθώ να μη σας στεναχωρώ.

Τα παιδιά ζητούν ένα κομμάτι της καρδιάς σου, δάσκαλε.

Κι όταν φτάνει η μέρα του αποχαιρετισμού συνειδητοποιείς πως

Ποτάμι από εκατοντάδες παιδιά πέρασαν από κοντά σου και έκατσαν απέναντι από την έδρα σου περιμένοντας από εσένα.

Κι εσύ αγωνιάς…Άραγε μάθανε σωστά όσα δίδαξα; Τη γλώσσα της καλοσύνης… Την αρετή;

Πήρανε τα απαραίτητα εφόδια για μια επιτυχημένη ζωή;

Τα μάθανε όλα τούτα; Θα τα θυμούνται;

Είδες τόσα παιδιά  να παίζουν, να γελούν, να κλαίνε…

Τα παιδιά δε φεύγουν από τη μνήμη σου…

Τα χρόνια περνούν…

Τα παιδιά φεύγουν απ’ το σχολείο…

Για δες… μια μαθήτριά σου είναι φοιτήτρια πια. Ένα μαθητής σου έγινε δάσκαλος όπως κι εσύ. Άλλη μητέρα κι άλλος πατέρας.

Συνέχισε να σπέρνεις… Συνέχισε να δίνεις κομμάτι – κομμάτι την καρδιά σου!

Ό,τι διδάσκεις μένει στην καρδιά των παιδιών.

Ευγνώμονα θα σε κρατούν  στη μνήμη τους.

Αιώνιο υπόδειγμά σου ας είναι οι τρεις Ιεράρχες διδάσκαλοι!

Μια ευχή καρδιόβγαλτη ακούστηκε:

Αγαπημένοι μας δάσκαλοι και δασκάλες, ευχόμαστε να εμπνέεστε στο έργο σας από τους Τρεις Ιεράρχες.

Ας κρατήσουμε λοιπόν το μήνυμά τους:

Όλα τα παιδιά μαζί του Γ1΄ μάς είπαν:

Μάθε!
Μίλησε σωστά!
Αγάπησε βαθιά!

Και τότε… θα είμαστε αληθινά μορφωμένοι.

Έπειτα είδαμε ένα τραγούδι για τους τρεις Ιεράρχες κι ένα βίντεο σχετικό με το έθιμο της βασιλόπιτας.

Στο τέλος θα μοιράζονταν από τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων των σχολείων μας τα βασιλοπιτάκια σε όλα τα παιδιά, αλλά λόγω των θλιβερών γεγονότων τις τελευταίες μέρες στην πατρίδα μας δόθηκε οδηγία από το υπουργείο να μη μοιραστούν τη μέρα αυτή.

Τις γιορτές κάθε φορά έκλεισαν οι διευθυντές των σχολείων μας με ανάγνωση του μηνύματος της υπουργού παιδείας κι ευχές.

Έπειτα το τμήμα Γ1΄ μοίρασε σε όλους τους εκπαιδευτικούς και το βοηθητικό προσωπικό προσωπική κάρτα ευχών και μια εικόνα των Τριών Ιεραρχών, ώστε να αναρτηθεί σε κάθε αίθουσα.

Ευχή:

Αγαπημένε μας κύριε/κυρία …………..,

σήμερα που τιμούμε τους Τρεις Ιεράρχες,

τους προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων,

θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά.

Κάθε μέρα στην τάξη δε μας διδάσκετε μόνο νέες γνώσεις,

αλλά μας μαθαίνετε να πιστεύουμε

στον εαυτό μας, να μην φοβόμαστε τα λάθη μας και

να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Μας διδάσκετε αξίες, ήθος κι αγάπη για τη γνώση.

Σας ευχόμαστε υγεία, δύναμη και πάντα φως στο έργο σας,

για να συνεχίζετε να εμπνέετε τις καρδιές και τα όνειρά μας.

Χρόνια πολλά και σας ευχαριστούμε για όλα!

Υπεύθυνη εκπαιδευτικός Γ1΄: Νασούφη Παρθενόπη